لیوان کاغذی دسته دار

بر اساس آمارهای بدست آمده سالانه بیش از دو میلیون تن مواد پلاستیکی در کشور تولید و به مصرف می رسد. در یک نگاه ساده با صرفه جویی یک کیسه ی پلاستیک در هفته توسط هر خانوار ایرانی می توان از مصرف حدود یک میلیارد کیسه پلاستیکی در سال جلوگیری کرد که این میزان برابر با ۱۰ هزار تن پلاستیک است. کیسه های پلاستیکی برای اولین بار در اواخر دهه ۵۰ میلادی به بازار عرضه و به یکی از نمادهای خرید تبدیل شدند. در ابتدا اهمیتی به میزان تخریب زیست محیطی و آثار سوء آن بر سلامت شهروندان داده نمی شد. تا اینکه از اوایل دهه ۹۰ کشورهای مختلف به فکر بازیافت پلاستیک ها افتادند و دست به اقداماتی از جمله تولید پلاستیک های بازیافتی,تولید محصولات کاغذی و گیاهی زدند و همچنین در کنار این کار دستگاه هایی نیز برای بازیافت نایلکس های دیر بازبافت ایجاد کردند. درحال حاضر، کشورهایی چون بنگلادش و امارات که از لحاظ شاخص های توسعه پایین تر از ایران هستند توانسته اند به طور کامل یا به میزان ۵۰ درصد مصرف مواد پلاستیکی خود را کاهش دهند و از مواد تجزیه پذیر و سازگار با محیط زیست استفاده کنند.
در قاره آفریقا نیز کشورهای روآندا و سومالی استفاده از کیسه های پلاستیکی را به کلی ممنوع کرده اند. همچنین، یکی از تجربه های موفق برای مقابله با بحران زباله های پلاستیک در کشورهایی مانند ژاپن و بعضی از کشورهای غربی، اخذ مالیات به ازای مصرف محصولات پلاستیکی است. به این معنا، که شهروندانی که از کیسه های پلاستیکی یا ظروف یکبار مصرف به جای پاکت استفاده می کنند، ملزم به پرداخت هزینه بیشتر هستند. راهکار دیگری که نقش مهمی در کاهش حجم زباله های پلاستیکی در بسیاری از کشورها داشته و در کشور ما آن طور که باید مورد توجه قرار نگرفته، این است که در بسیاری از کشورها قیمت تمام شده محصولات غذایی یا هر نوع کالای دیگری که در بسته بندی پلاستیکی عرضه می شود، چند برابر قیمت محتوای داخلی آن در نظر گرفته می شود تا خریدار انگیزه داشته باشد، پس از خرید، بسته بندی پلاستیکی کالایی که خریده است را به محل خرید کالا بازگرداند و در ازای آن پول اضافی که پرداخت کرده را پس بگیرد. علاوه بر این، فرهنگ سازی و آموزش شهروندان به منظور جلوگیری از مصرف کیسه ها و کالاهای پلاستیکی از جمله راهکارهایی است که در بسیاری از کشور های دنیا انجام شده و به نتایج مطلوب هم دست یافته است.

لیوان کاغذی 

لیوان کاغذی دسته دار...

لیوان دیکسی نام تجاری لیوان های کاغذی یکبار مصرفی است که اولین بار توسط "لارنس لوئلن"، یک وکیل اهل بوستون ماساچوست،  در ایالات متحده در سال 1907 اختراع شد، به این دلیل که وی در مورد میکروب هایی که توسط مردم و به دلیل استفاده از لیوان های مشترک در آب خوری های اماکن عمومی پخش می شد نگران بود. لوئلن یک ماشین آب سرد کن با لیوان های یکبار مصرف اختراع کرد و همراه با "هیو مور"، یک کمپین تبلیغاتی راه انداخت تا مردم را در این زمینه مطلع کند و برای دستگاه خود نیز، عمدتا در شرکت های راه آهن، بازاریابی کند. مطالعه پروفسور دیویسون، ابزاری بود در جهت منع لیوان های شیشه ای عمومی و استفاده از لیوان کاغذی. خیلی زود، این دستگاه های آب سرد کن که به ازای یک سنت آب خنک می دادند، به یکی از تجهیزات استاندارد در قطار ها تبدیل شد.

شرکت لیوان های دیکسی، ایستون، پنسیلوانیا

لیوان های دیکسی در ابتدا "لیوان بهداشتی" نامیده می شدند، اما از سال 1919 و پس از تولید عروسک هایی که در شرکت عروسک دیکسی آلفرد شیندلر در نیویورک ساخته می شدند، به لیوان های دیکسی تغییر نام داد. موفقیت شرکت منجر به این شد، که این شرکت که پیش از این نام های گوناگونی داشت، نام "شرکت لیوان های دیکسی" را برگزیند و کارخانه را به ویلسون، پنسیلوانیا منقل کند. بالای کارخانه یک مخزن بزرگ آب به شکل یک لیوان بود.

در سال 1957، دیکسی با شرکت "امریکن کن" ادغام شد. شرکت "جیمز ریور" در سال 1982، اوراق شرکت "امریکن کن" را خریداری کرد. دارایی های "جیمز ریور" در حال حاضر بخشی از "جرجیا پسیفیک"، یک شرکت تابعه از صنایع کخ، دومین شرکت متعلق به بخش خصوصی در ایالات متحده است. در سال 1983، تولیدات به یک کارخانه مدرن در فورکس، پنسیلوانیا نقل مکان کرد. کارخانه اصلی در ویلسون، از آن زمان تا الان خالی است. بسته شدن کارخانه، کانریل (conrail) را مجبور به ترک شعبه های راه آهن ایستون و نورثرن کرد، که از مشتری های بزرگ لیوان دیکسی بودند.

در سال 1969، آرم لیوان دیکسی توسط سائول باس، طراح گرافیکی که برای عنوان های متحرک خود شناخته شده است، طراحی شد.

لیوان کاغذی دسته دار...